سکته مغزی یکی از علل اصلی ناتوانی حرکتی و گفتاری در جهان است. پس از سکته، جریان خون به بخشی از مغز مختل می‌شود و این امر می‌تواند باعث آسیب به سلول‌های عصبی شود. فیزیوتراپی و توانبخشی نقش حیاتی در کمک به بیماران برای بازیابی مهارت‌های از دست رفته دارد.

چرا فیزیوتراپی پس از سکته مغزی ضروری است؟

پس از سکته مغزی، مغز نیازمند فرایندی به نام «انعطاف‌پذیری عصبی» است تا مسیرهای جدیدی برای جبران آسیب ایجاد کند. تمرینات هدفمند فیزیوتراپی به تحریک این قابلیت کمک می‌کنند و شانس بازیابی عملکردهای حرکتی و گفتاری را افزایش می‌دهند.

روش‌های درمانی در فیزیوتراپی سکته مغزی

تمرینات حرکتی

این تمرینات شامل حرکت فعال و غیرفعال اندام‌ها، تمرینات تعادل و هماهنگی دست و پا، و بازآموزی فعالیت‌های روزمره مانند راه‌رفتن و برداشتن اشیاء است.

گفتاردرمانی

بسیاری از بیماران پس از سکته مشکل در گفتار یا بلع پیدا می‌کنند. گفتاردرمانی تخصصی به همراه فیزیوتراپی می‌تواند توانایی صحبت کردن، درک زبان و بلع را بهبود بخشد.

تحریک الکتریکی (Electrotherapy)

استفاده از جریان‌های الکتریکی ملایم برای تحریک عضلات ضعیف یا فلج که می‌تواند به بهبود قدرت و کاهش اسپاسم کمک کند.

لیزر تراپی پرتوان

درد شانه در مراحل اولیه سکته مغزی

در برخی بیماران، به‌ویژه در روزها یا هفته‌های ابتدایی پس از وقوع سکته مغزی، در شانه سمت آسیب‌دیده درد شدیدی ظاهر می‌شود. این درد اغلب ناشی از ضعف یا شل‌شدگی عضلات شانه، التهاب بافت‌ها، یا بی‌تحرکی اولیه است. اگر به‌موقع درمان نشود، می‌تواند دامنه حرکتی مفصل را کاهش داده و فرآیند بازتوانی را مختل کند.

یکی از روش‌های مؤثر در کنترل سریع این درد، لیزر پرتوان (High Power Laser Therapy – HPLT) است. این تکنیک با نفوذ عمقی به بافت‌های آسیب‌دیده، باعث:

• کاهش التهاب و تورم
• افزایش جریان خون موضعی
• تسریع ترمیم بافتی
• کاهش محسوس درد در چند جلسه درمانی

نقش تغذیه و سبک زندگی

یک رژیم غذایی سالم، کنترل فشار خون، ترک سیگار و فعالیت بدنی منظم احتمال سکته مجدد را کاهش می‌دهد و روند بهبود را تسریع می‌کند.

حمایت خانواده و تیم درمان

حمایت روانی و مشارکت در تمرینات خانگی از سوی خانواده، نقش مهمی در انگیزه و پیشرفت بیمار دارد.

پیشگیری از سکته مجدد

پیگیری داروها، معاینه‌های دوره‌ای، حفظ وزن سالم و انجام تمرینات توصیه‌شده توسط فیزیوتراپیست از عوامل حیاتی پیشگیری هستند.

سوالات متداول (FAQ)

1. فیزیوتراپی پس از سکته مغزی چه کمکی می‌کند؟
   باعث بهبود حرکت، تعادل و هماهنگی عضلات و بازآموزی عملکردهای از دست رفته می‌شود.
2. چه زمانی باید فیزیوتراپی را پس از سکته آغاز کرد؟
   هرچه زودتر بهتر، معمولاً از روزهای نخست پس از پایدار شدن وضعیت بیمار.
3. چه مدت طول می‌کشد تا نتایج فیزیوتراپی مشخص شود؟
   بسته به شدت آسیب مغزی، از چند هفته تا چند ماه
4. آیا فیزیوتراپی پس از سکته دردناک است؟
   معمولاً خیر، ممکن است کمی فشار یا کشش احساس شود اما نباید درد شدید داشته باشد.
5. آیا تحریک الکتریکی موثر هستند؟
   بله، در برخی بیماران می‌توانند به بهبود عملکرد عصبی و کاهش اسپاسم کمک کنند.
6. نقش خانواده در توانبخشی چیست؟
   حمایت عاطفی، انجام تمرینات در خانه و تشویق بیمار برای ادامه درمان.
7. هزینه فیزیوتراپی سکته مغزی چقدر است؟
   بسته به نوع خدمات، تجهیزات و تعداد جلسات متفاوت است.
8. آیا امکان بازگشت کامل وجود دارد؟
   در برخی بیماران بله، اما بستگی به شدت آسیب و پیگیری درمان دارد.
9. آیا بیمه هزینه جلسات فیزیوتراپی را پوشش می‌دهد؟
   بسیاری از بیمه‌ها بخشی از هزینه را پوشش می‌دهند.

فیزیوتراپی در گیلاوند و دماوند

در کلینیک فیزیوتراپی دیاکو در گیلاوند و دماوند، خدمات تخصصی توانبخشی و فیزیوتراپی با استفاده از تجهیزات مدرن و تکنیک‌های روز دنیا ارائه می‌شود. هدف ما کمک به بیماران برای کاهش درد، بازیابی قدرت و حرکت، و بهبود کیفیت زندگی است.

مطالب مرتبط:

«فیزیوتراپی کمر درد در گیلاوند و دماوند» «شاک ویو تراپی در گیلاوند و دماوند»

نوشته فیزیوتراپی سکته مغزی اولین بار در مرکز فیزیوتراپی دیاکو. پدیدار شد.

سکته مغزی و اطلاعاتی که در مورد این نوع بیماری وجود دارد، موضوع مورد نظر ما در این محتوا می‌باشد. اغلب، بسیاری از افراد ممکن است در اثر فشارهای عصبی، استرس‌های زیاد، بیماری‌های زمینه‌ای و بسیاری از عوامل مختلف دچار مشکلاتی شوند. این مشکلات اگر شدید باشند، باعث اختلال در مغز و قلب انسان می‌شوند. یکی از بیماری‌هایی که ممکن است در اثر این مشکلات و فشارها به وجود بیاید، سکته مغزی است. در واقع این نوع بیماری علائم و دلایل گوناگونی دارد که باعث رخ دادن آن می‌شود. در ادامه و در بخش‌های بعدی با ما همراه باشید تا هر آنچه در مورد این بیماری، راه‌های پیشگیری و همچنین راه‌های درمان آن وجود دارد را برای شما بیان کرده و اطلاعات کامل و مفیدی را در اختیار شما قرار دهیم.

سکته مغزی چه نوع بیماری می‌باشد و باعث چه اتفاقاتی در بدن انسان می‌شود؟

به طور کلی اصطلاح دیگر سکته مغزی، ایسکمی مغزی می‌باشد. در واقع درون مغز و سلول‌های مغزی، خون به صورت کامل جریان دارد و این جریان خون باعث می‌شود مغز، اکسیژن ضروری و همچنین مواد مغذی خود را دریافت کند. در واقع این عوامل سبب می‌شوند مغز، عملکرد مناسبی داشته باشد. حال اگر اختلالی در این عملکرد به وجود بیاید که باعث توقف جریان خون در رگ‌ها شود، یک حادثه رخ می‌دهد. به این حادثه و اختلال، سکته مغزی می‌گویند. در حقیقت به این صورت است که خون رسانی در نقاطی از مغز انسان متوقف می‌شود. زمانی که این جریان قطع شود، ورود مواد ضروری دیگر نیز متوقف خواهد شد. این اتفاق سبب می‌شود آن قسمتی از مغز که دچار آسیب شده است، توانایی خود را از دست بدهد. این حادثه، نوعی مرگ سلول‌های مغزی می‌باشد. به این نوع اختلال و بیماری مغزی در هر فردی، حوادث مغزی عروقی نیز گفته می‌شود.

تمامی این اختلالات در مدت زمان چند دقیقه رخ می‌دهد و باعث مرگ سلول‌ها می‌شوند. به طور کلی سکته‌های مغزی شامل 3 مورد می‌باشند. نوع اول آن به صورت لخته شدن خون ایجاد می‌شود و به آن ایسکمیک می‌گویند. در نوع دوم آن، رگ‌های خونی پاره و یا سوراخ می‌شوند. به این مدل از سکته‌های مغزی، هموراژیک گفته می‌شود. نوع سوم به این صورت است که خون رسانی در رگ‌ها برای یک زمان کوتاه و موقت، متوقف می‌شود و به اصطلاح این جریان مسدود خواهد شد. به این مدل از سکته‌های مغزی، ایسکمی مغزی گذرا یا سکته خفیف مغزی می‌گویند. البته بیشترین آمار سکته‌های مغزی مربوط به نوع اول می‌باشد که این آمار حدود 80 تا 87 درصد است.

سکته مغزی

زمانی که فردی دچار سکته مغزی می‌شود، چه علائمی در بدن او به وجود می‌آید؟

سکته مغزی همان‌طور که بیان کردیم، بر اثر اختلالاتی در خون رسانی به مغز رخ می‌دهد. به طور کلی مغز، تمامی دستورات لازم برای انجام هر کاری را به قسمت‌های مختلف بدن ارسال می‌کند. بر اساس دستوراتی که مغز ارسال می‌کند، تمامی اعضای بدن وظایف خود را انجام می‌دهند. حال زمانی که یک فرد دچار سکته مغزی می‌شود، تمام اعضای بدن او دچار اختلال شده و علائمی در او ایجاد می‌شود. معمولا این علائم با سرعت بسیار زیادی خود را نشان می‌دهند و اغلب بین چند ثانیه تا چند دقیقه می‌باشد. از جمله اولین نشانه‌ها و علائمی که ایجاد می‌شود، ضعف شدید و یا بی حسی بدن است. این بی حسی ممکن است در قسمتی از بدن مانند پا، صورت و بازو رخ دهد. اغلب این نشانه در یک طرف بدن، خود را نشان می‌دهد و دچار فلج شدن آن عضو می‌شود. در این زمان فرد هیچ تعادلی در راه رفتن نخواهد داشت. در واقع بدن توانایی انجام هر گونه حرکتی را از دست می‌دهد.

از علائم بعدی سر درد و گیجی شدید است. این نشانه‌ها نیز باعث اختلالاتی در صحبت کردن فرد خواهد شد. در واقع در این زمان فرد، هیچ گونه درکی از اطراف خود ندارد. مشکلاتی که در بینایی ایجاد می‌شود و باعث تاری دید خواهد شد نیز از علائم دیگر سکته‌های مغزی می‌باشد. مشکلات بلعیدن، بی اختیاری در مدفوع و ادرار نیز از نشانه‌ها و علائم دیگر این سکته مغزی می‌باشد. در افرادی که دچار ایسکمی مغزی شده‌اند، حافظه کوتاه مدت و گاهی بلند مدت نیز دچار اختلال می‌شوند. البته تمامی این علائم و نشانه‌ها در هر فرد ممکن است متفاوت باشد و بستگی شدیدی به قسمت آسیب دیده‌ی مغز دارد.

سکته مغزی

چه دلایل و یا علت‌هایی برای رخ دادن سکته‌های مغزی در هر فردی وجود دارد؟

در بخش قبلی به طور کامل با علائم و نشانه‌های سکته مغزی آشنا شدیم. به طور کلی دلایل و علت‌های بسیار زیادی باعث ایجاد سکته‌های مغزی در هر فرد می‌شود. در هر فرد دلایل ایجاد ایسکمی مغزی به نوع آن، بستگی بسیار زیادی دارد. یکی از مهم‌ترین دلایل این نوع سکته، بالا بودن فشار خون می‌باشد. دیابت و بالا رفتن کلسترول نیز از علت‌های دیگر این سکته‌ها می‌باشند. در واقع افرادی که دچار فشار خون و کلسترول بالا و همچنین دیابت می‌باشند، ممکن است بیشتر از افراد معمولی دچار این سکته می‌شوند. گاهی ممکن است در خانواده‌ای، سابقه‌ی سکته مغزی وجود داشته باشد. این سابقه نیز از دلایل دیگری است که می‌تواند باعث ایسکمی مغزی در فرد شود.

از دلایل دیگر این بیماری، استفاده از سیگار و مصرف الکل می‌باشد. زمانی که فرد مدت زمان زیادی از سیگار استفاده کند، رگ‌های خونی دچار آسیب شده و باعث بالا رفتن فشار خون می‌شود. در نهایت این فشار خون بالا، باعث سکته خواهد شد. استفاده از غذاهای نامناسب و چاقی بیش از حد علت دیگری از این نوع سکته می‌باشد. گاهی اوقات ممکن است بیماری‌های قلبی نیز در فرد باعث ایسکمی مغزی شود. زیرا در بیماری‌های قلبی ممکن است خون دچار لختگی شده و باعث ایجاد سکته شود. در بعضی موارد تصادفاتی که رخ می‌دهد، فشاری را به فرد وارد می‌کند که باعث ایجاد ایسکمی مغزی می‌شود. دلیل دیگر این سکته بالا رفتن سن می‌باشد. زمانی که سن بالا می‌رود، فعالیت‌های بدنی کاهش می‌یابد و خطر ابتلا به سکته نیز زیاد می‌شود. به طور کلی تمامی این دلایل باعث پارگی، مسدود شدن و مختل شدن رگ‌های خونی مغز می‌شوند.

علل سکته مغزی

هنگامی که یک فرد دچار سکته مغزی می‌شود، چه راه‌های درمانی برای آن در نظر گرفته می‌شود؟

به طور کلی با توجه به علائم و علت‌های سکته مغزی، راه‌های درمانی گوناگونی برای این نوع سکته وجود دارد. در واقع نوع ایسکمی مغزی همان‌طور که در علت آن موثر است، در نوع بهبودی و درمان سکته‌های مغزی نیز تاثیر گذار است. قبل از اقدام به درمان، تشخیص نوع سکته بسیار مهم می‌باشد. اگر این تشخیص درست و به موقع انجام شود، درمان و بهبودی شخص با سرعت بالاتری رخ می‌دهد. به طور کلی 3 نوع درمان برای افرادی که دچار سکته مغزی شده‌اند، وجود دارد. جراحی، دارو و توانبخشی درمان‌های مهم و اصلی این نوع سکته می‌باشد. هر کدام از این درمان‌ها شامل مراحل ویژه و مهمی می‌باشد که باید طبق نظر پزشک متخصص انجام شود. در مراحل اولیه، ابتدا با استفاده از سی تی اسکن، نوع بیماری مشخص می‌شود. درصورت وجود لخته‌های خون در رگ‌ها، از داروهای ترومبولیتیک استفاده می‌شود. البته بستگی به نوع آسیب مغزی دارد.

به طور کلی داروها، جهت برطرف کردن لخته‌های خون و رقیق کردن خون می‌باشد. در صورتی که رگ‌های خونی تنگ شده و دچار خونریزی شوند، با استفاده از جراحی این مشکل را حل می‌کنند. راه درمانی سوم که توانبخشی است، معمولا پس از رخ دادن سکته‌های مغزی انجام می‌شود تا توانایی‌های از دست رفته‌ی فرد دوباره بهبود یابد. فیزیوتراپی ( فیزیوتراپی در گیلاوند  ) ، گفتاردرمانی و کاردرمانی از جمله راه‌های توانبخشی برای فردی می‌باشد که دچار سکته مغزی شده است. راه‌های توانبخشی در واقع به فرد کمک می‌کند تا بتواند قسمت‌هایی از بدن که توانایی خود را از دست داده است دوباره ترمیم و بازیابی شود. در این صورت فرد می‌تواند به  مرور زمان فعالیت‌های خود را به راحتی انجام دهد.

برای پیشگیری از رخ دادن این نوع بیماری مغزی، چه راه‌هایی وجود دارد و چه کارهایی باید انجام داد؟

در واقع سکته مغزی، نوعی بیماری است که اغلب، یک سوم افرادی که به آن دچار می‌شوند بهبودی کامل خود را به دست می‌آورند. در نتیجه می‌توان گفت با توجه به عوارضی که این بیماری در افراد دارد، بهتر است راه‌های پیشگیری از این نوع سکته را رعایت کنیم. مهم‌ترین راه پیشگیری از ایسکمی مغزی، کنترل فشار خون و کلسترول می‌باشد. خوردن غذای مناسب و سالم، کم کردن نمک، قند و چربی در غذاها، استفاده از سبزیجات و میوه‌ها باعث کنترل کلسترول و فشار خون خواهد شد. استفاده از برخی داروها تحت نظر پزشک نیز راه دیگر پیشگیری از رخ دادن ایسکمی مغزی می‌باشد.

انجام فعالیت و ورزش‌های روزانه و منظم یکی دیگر از این راه‌های پیشگیری می‌باشد. با انجام ورزش‌های منظم، وزن افراد مناسب شده و از چاقی و اضافه وزن آن‌ها نیز جلوگیری می‌شود. از راه‌های دیگر برای پیشگیری از سکته مغزی، نکشیدن و یا ترک کردن سیگار و همچنین کم کردن مصرف الکل می‌باشد. یکی دیگر از راه‌های بسیار مهم برای جلوگیری از وقوع سکته، کاهش فشارهای عصبی و استرس است. این عامل نیز نقش بسیار مهمی دارد. در نهایت افرادی که به صورت منظم توسط پزشک متخصص ویزیت می‌شوند نیز از بروز این سکته جلوگیری می‌کنند.

پیشگیری از سکته مغزی

مطالب مرتبط :

تنگی کانال نخاعی – درمان فتق دیسک – شاک ویو خار پاشنه – لیزر تراپی در دماوند – درمان فلج بلز – شین اسپلینت – کندرو مالاسی کشکک زانو – مگنت تراپی در دماوند و گیلاوند – سندروم پیریفورمیس – سندروم تونل گویان – گزگز دست و پا

نوشته سکته مغزی اولین بار در مرکز فیزیوتراپی دیاکو. پدیدار شد.

در مقاله پیش رو قصد داریم اطلاعات جامعی را در خصوص فتق دیسک کمر با شما در میان بگذاریم. مهره ها و استخوان هایی که در پشت بدن ستون فقرات را تشکیل می‌دهند، تحت محافظت دیسک ها قرار دارند. دیسک ها شبیه به بالش های گرد و کوچکی هستند که یک لایه بیرونی حلقه ای شکل و سخت آن‌ها را احاطه کرده است. در حقیقت دیسک هایی که مابین مهره های ستون فقرات قرار گرفته اند عملکردی شبیه به ضربه گیر برای استخوان های ستون فقرات دارند. فتق دیسک همان برآمدگی، لغزش یا پاره شدن قطعه ای از هسته دیسک است. هرچقدر از عمر انسان می‌گذرد میزان ضعف و آسیب پذیری دیسک هم افزایش می‌یابد. دیسک های دچار فتق غالبا در مراحل اولیه دژنریشن هستند.

کانال نخاعی دارای فضای محدودی است. این فضا برای قطعه دیسک جا به جا شده و عصب نخاعی، کافی نیست. بنابراین با جا به جایی انجام شده فشار وارده از جانب دیسک بر روی اعصاب ستون فقرات موجب احساس درد شدید می‌شود‌. فتق دیسک ممکن است در هر قسمتی از ستون فقرات فرد ایجاد شود‌. اما این عارضه در قسمت تحتانی کمر خود را به شکل شایع تری نشان می‌دهد. البته در موارد زیادی شاهد فتق دیسک در ناحیه گردن نیز هستیم. اینکه کدام ناحیه درد بیشتری را تجربه کند بستگی به این دارد که چه قسمتی از ستون فقرات تحت تاثیر قرار گرفته باشد.

علل عارضه فتق دیسک کمر

برای اینکه از بروز عارضه فتق دیسک کمر جلوگیری کنید، بهتر است با علل بروز آن آشنا شوید. گاهی اوقات یک فشار یا آسیب شدید می‌تواند منجر به وقوع فتق دیسک شود. برای مثال ممکن است یک شی سنگین را از جای خود بردارید و دیسک کمرتان آسیب ببیند. با همه‌ی این اوصاف افزایش سن باعث می‌شود که رباط های نگهدارنده دیسک‌ها با گذر زمان ضعیف شوند. هرچقدر این موضوع پیشرفت بیشتری داشته باشد، احتمال اینکه با یک فشار یا حرکت جزئی دیسک پاره شود، افزایش می‌یابد.

گاهی اوقات تحقیقات، بروز عارضه فتق دیسک را در خانواده هایی که چندین عضو مبتلا داشته اند، بیشتر می‌دانند. فتق دیسک ممکن است علت‌های دیگری هم داشته باشد. اگر در حین انجام تمرینات ورزشی بدن دچار کشیدگی بیش از حد شود، احتمال فتق دیسک وجود دارد. پرش از ارتفاع، وزنه برداری، پیچش ناگهانی بدن، فعالیت های بدنی سخت و… همگی از علل مهم قابل توجه هستند. چاقی و اضافه وزن هم ریسک ابتلا را تا حد زیادی بالاتر می‌برد.

درمان فتق دیسک کمر

علائمی که باید به آن‌ها توجه کنید

دانستن علائم فتق دیسک کمر به شما کمک می‌کند تا هرچه سریع‌تر اقدامات درمانی لازم را شروع کنید. علائم فتق دیسک با توجه به موقعیت و اندازه فتق ممکن است متقاوت باشند. در صورتی که فتق دیسک به کمر فرد فشاری وارد نکند، بیمار اصلا دردی احساس نخواهد کرد. بنابراین ممکن است به طور خاموش این عارضه در بدن انسان وجود داشته باشد. اما باز هم برخی علائم و دردها در تشخیص بهتر موضوع، کمک کننده هستند. درد در ناحیه پا، کمر، باسن، ران، ماهیچه ساق و… جزء علائمی هستند که از اهمیت آن‌ها نباید غافل شوید.

فرد دچار فتق دیسک کمر ممکن است دچار بی حسی یا سوزن سوزن شدن برخی از اندام های بدن شود. جالب است بدانید که علائم حتی تا مرز از دست دادن اختیار فرد برای ادرار و مدفوع هم پیش می‌روند. زمانی که فتق دیسک رخ می‌دهد فرد تعادل خود را در راه رفتن از دست می‌دهد و دچار  گرفتگی عضلات می‌شود. فعالیت های عادی بدن نظیر نشستن و بلند شدن برای مبتلا بسیار سخت و دردناک خواهند شد. معمولا یک سمت بدن تحت تاثیر فشار قرار می‌گیرد. به همین جهت است که معمولا بیماران با دردهای یک طرفه مواجه هستند. توصیف درد فتق دیسک به صورت تیز و به شکل شوک الکتریکی تعریف می‌شود. درد فتق دیسک اغلب با ایستادن، نشستن و راه رفتن تشدید می‌شود‌.

بهترین زمان برای مراجعه به پزشک

مراجعه به پزشک در زمان مناسب همواره فرایند درمان فتق دیسک کمر را تسهیل می‌کند. بسیاری از فتق های دیسک احتیاجی به جراحی ندارند. برای اینکه بهترین نتیجه را بگیرید دستورالعمل هایی که در ادامه بیان می‌کنیم را جدی بگیرید. قبل از مراجعه به پزشک حداقل ۲ الی ۳ روز فعالیت‌های خود را محدود کنید. پیاده روی تا حدی که برایتان قابل تحمل باشد، منعی ندارد. مصرف قرص مسکن با مشورت پزشک توصیه می‌شود. سعی کنید در این بازه، مدت زمان طولانی به سراغ تخت‌خواب نروید. معمولا در ابتدا تصویربرداری MRI  لازم نیست. اگر علائم بیش از ۴ هفته طول بکشند بهتر است تصویربرداری انجام شود. وقتی که متوجه ضعف قابل توجه در پا، عدم کنترل ادرار یا مدفوع، از دست دادن احساس در ناحیه تناسلی و… شدید، تصویربرداری فوری توصیه می‌شود.

تفاوت دیسک سالم و آسیب دیده

تشخیص فتق دیسک کمر

برای تشخیص فتق دیسک کمر بهتر است نهایت همکاری را با پزشک معالج خود داشته باشید. در ابتدا لازم است تا سوابق بیماری خود را برای پزشک شرح دهید. معمولا پزشک با انجام برخی از معاینات فیزیکی تلاش می‌کند تا به تشخیص عارضه بپردازد. اگر علائم کافی در حین معاینه خود را نشان دهند دیگر نیازی نیست که سایر آزمایش های تشخیصی انجام شوند. البته در بسیاری موارد تشخیص فتق دیسک به همین آسانی نیست. اگر پزشک در معاینه حضوری اطلاعات کافی به دست نیاورد، از بیمار تقاضا می‌کند تا نتیجه تصویربرداری از ستون فقرات خود را برایش تهیه کند. بنابراین رایج ترین روش تشخیص، تصویربرداری است. تصویر برداری با اشعه ایکس، ام آر آی، سی تی اسکن، میلوگرام و… در تشخیص فتق دیسک مورد استفاده قرار می‌گیرند.

پس از تشخیص قطعی، پزشک ممکن است با توجه به میزان حاد بودن مشکل درمان‌های جراحی یا غیر جراحی را به شما پیشنهاد دهد. در ادامه به جزئیات بیشتر این روش‌ها خواهیم پرداخت. اما اگر مشکل شما نیاز به درمان های جراحی داشته باشد، باید دستورالعمل های خاصی را رعایت کنید‌. در اغلب موارد پزشک پس از جراحی، داروهای ضد درد برای بیمار تجویز می‌کند. بیمار فقط با مشورت پزشک باید فعالیت های عادی زندگی خود را مجدد از سر بگیرد. بنابراین بازگشت به محل کار، رانندگی، ورزش و… بدون اجازه پزشک به هیچ عنوان توصیه نمی‌شود. برخی اوقات بیمار به توانبخشی تحت نظارت یا فیزیوتراپی ( فیزیوتراپی در دماوند ) بعد از جراحی نیاز دارد. بازگشت به فعالیت‌های روزمره باید گام به گام انجام شود. با این حال درد یک سیگنال و نشانه مهم برای این است که بیمار نیاز به کاهش سرعت در انجام فعالیت‌های روزمره خود دارد.

درد در ناحیه کمر

درمان های غیرجراحی

با توجه به کم بودن آسیب، مراجعه زودهنگام به پزشک و… درمان های غیرجراحی فتق دیسک کمر به کار گرفته می‌شوند. در غالب اوقات درمان اولیه‌ای که پزشک به بیمار توصیه می‌کند به شکل غیرجراحی و غیر تهاجمی است. گاهی اوقات توصیه می‌شود که فرد به مدت چند روز یا چند هفته سطح فعالیت خود را کم کند. این راهکار تا حد زیادی در کاهش التهاب عصب نخاعی موثر است. اگر درد خفیف یا متوسط باشد از داروهای ضدالتهابی غیر استروئیدی استفاده می‌شود. تزریق اپیدورال توسط یک سوزن نخاعی تحت هدایت اشعه ایکس در جهت هدایت دارو به سطح دقیق فتق صورت می‌گیرد.

در بسیاری از موارد پزشک برای بیمار جلسات فیزیوتراپی را تجویز می‌کند. فیزیوتراپیست با توجه به تشخیص پزشک برنامه درمانی خاصی را طی جلسات متوالی برای فرد در نظر می‌گیرد. در مواردی که لازم باشد داروهای ضد درد و شل کننده عضلات هم همراه با فیزیوتراپی مورد استفاده قرار می‌گیرند. درمان غیر تهاجمی می‌تواند به شکل کشش لگن، یخ و گرما درمانی، ماساژ ملایم، اولتراسوند، تحریک الکتریکی عضلات و… باشد. تمرینات کششی به شکل صحیح نیز در برنامه های درمانی وجود دارند.

آسیب به دیسک کمر

درمان های جراحی

همانطور که پیش از این هم اشاره کردیم، برای درمان فتق دیسک کمر ممکن است از درمان‌های جراحی استفاده شود. اگر گزینه های درمانی غیر تهاجمی، داروها و فیزیوتراپی نتیجه بخش نباشند، درمان‌های جراحی تجویز می‌شوند. برای انجام عمل جراحی مواردی مانند سن بیمار، سلامت کلی فرد و… باید در نظر گرفته شوند. در اغلب موارد شاهد گزارش کاهش میزان درد پس از انجام عمل جراحی فتق دیسک هستیم. اما با این حال باز هم هیچ گونه تضمینی وجود ندارد که درمان جراحی نتیجه بخش باشد. یکی از درمان‌های جراحی جهت تسکین درد پا و سیاتیک ناشی از فتق دیسک لامینوتومی است. در این عمل در مرکز پشت و روی ناحیه فتق دیسک یک برش کوچک ایجاد می‌شود. ممکن است نیاز باشد که قسمتی از لامینا برداشته شود. در واقع جراح باید از این طریق راهی برای دسترسی به دیسک پیدا کند.

اگر برش از طریق پوست باشد، انتقال ماهیچه به پهلو انجام می‌شود. از این طریق جراح امکان دیدن پشت مهره ها را پیدا می‌کند. برای دسترسی به دیسک فتق ایجاد یک سوراخ کوچک بین دو مهره کافی است. بعد از اینکه دیسک توسط دیسککتومی برداشته شود، ممکن است که ستون فقرات نیاز به تثبیت پیدا کنند. معمولا فیوژن ستون فقرات را با لامینوتومی انجام می‌دهند. در موارد حاد تر ممکن است لامینکتومی انجام شود. در جراحی دیسک مصنوعی هم برش از طریق شکم انجام می‌شود. دیسک آسیب دیده برداشته شده و برایش جایگزین قرار داده می‌شود. معمولا افراد کمی هستند که کاندیدای این نوع جراحی باشند. برای انجام جراحی بیمار باید حداقل ۶ ماه تحت درمان های مربوط به فیزیوتراپی قرار گرفته باشد. در صورتی که فرد از سلامت کلی برخوردار باشد و عفونت، پوکی استخوان یا آرتریت نداشته باشد مجوز عمل داده می‌شود‌.

مطالب مرتبط :

شاک ویو تراپی خار پاشنه – درمان فلج بلز – لیزر تراپی در دماوند – تنگی کانال نخاعی – سندروم تونل کارپال – شین اسپلینت – گزگز دست و پا

نوشته فتق دیسک کمر اولین بار در مرکز فیزیوتراپی دیاکو. پدیدار شد.

سیستم عصبی که مغز و نخاع اجزای اصلی آن را تشکیل می دهند، جزو اساسی ترین و حساس ترین دستگاه های بدن به حساب می آید. اختلالات و مشکلات گوناگونی ممکن است این سیستم را درگیر کنند که تنگی کانال نخاعی، یکی از این بیماری ها است. در واقع نخاع بخشی از سیستم عصبی است که انجام یک سری اعمال حیاتی را بر عهده دارد. بسیاری از پیام های عصبی، از طریق نخاع ما به ماهیچه ها و سایر اندام های بدن می رسند و به همین دلیل کوچکترین آسیبی که این عضو را درگیر کند، می تواند مشکلات زیادی را برای انسان به وجود آورد.

بخش های مختلفی در بدن انسان، وظیفه محافظت از نخاع را بر عهده دارند که در این میان می توان به پرده مننژ و ستون فقرات اشاره کرد. ستون فقرات، پرده مننژ و نخاع را احاطه می کند و از آن ها در برابر آسیب های محیطی محافظت می نماید. ستون فقرات متشکل از مهره هایی است که در میان آن ها یک حفره برای عبور نخاع وجود دارد. این حفره ها در کنار یکدیگر، کانال نخاعی را تشکیل می دهند. یک سری دیسک ها از جنس بافت الاستیک نیز در میان این مهره ها قرار گرفته اند تا از سایش آن ها جلوگیری کنند. یکی از بیماری هایی که در اثر اختلال در این مهره ها به وجود می آید، تنگی کانال نخاعی است. در ادامه با ما همراه باشید تا شما را بیشتر با این بیماری و عوارض و راه های درمان آن آشنا کنیم.

تنگی کانال نخاعی

بیماری تنگی کانال نخاعی چیست؟

بیماری تنگی کانال نخاعی اختلالی است که در اثر کوچک بودن فضای داخلی کانال ستون فقرات به وجود می آید. این موضوع می تواند منجر به وارد شدن فشار بیش از حد به بخش هایی از نخاع و اعصابی شود که در کانال نخاعی حضور دارند. به همین دلیل همزمان با بروز این مشکل، معمولا التهاب نیز رخ می دهد. بنابراین علائمی همچون دردناک شدن بخش هایی از ستون فقرات بروز پیدا می کنند. هرچند که این مشکل در بین بزرگسالان شایع است اما در صورت درمان نشدن، می تواند مشکلات بسیار جدی تری را در پی داشته باشد.

انواع تنگی کانال نخاعی

تنگی کانال نخاعی بر حسب محلی که نخاع و اعصاب را درگیر کرده است، به سه نوع تقسیم می شود. هر یک از این اختلالات از نظر بالینی، نشانه ها و علائم مخصوص به خود را نشان می دهند که پزشک می تواند با توجه به آزمایشات و تصویر برداری های مربوطه و در نظر گرفتن این علائم بالینی، بیماری را تشخیص دهد. این سه نوع اختلال عبارتند از:

• تنگی کانال از نوع مرکزی: این بیماری هنگامی رخ می دهد که حفره اصلی و مرکزی مهره ها دچار تنگی شوند.
• تنگی کانال از نوع سوراخ بین مهره ای: در میان هر دو مهره، حفره ای وجود دارد که دسته ای از نورون های دستگاه عصبی – که ریشه عصبی نامیده می شوند – از میان این حفره ها عبور می کنند. بنابراین اگر فضای این حفره ها کوچک شوند، ریشه های عصبی تحت فشار قرار می گیرند و مشکلاتی برای فرد پیش خواهد آمد.
• تنگی کانال از نوع محیطی: در این افراد نشانه هایی مابین علائم دو نوع تنگی نخاعی دیگر بروز می کند و پزشک می تواند با توجه به این موضوع و تصاویر ام آر آی، بیماری را تشخیص دهد.

همچنین تنگی کانال نخاعی می تواند در بخش های مختلف نخاع رخ دهد. اما شایع ترین نوع آن، تنگی کانال نخاعی کمر است که منجر به ایجاد مشکل در قسمت تحتانی ستون فقرات و بروز کمردرد می شود.

بیماری تنگی کانال نخاعی

علائم و نشانه ها

هر چند که برخی از افراد مبتلا به این بیماری، هیچ علامتی ندارند اما وارد شدن فشار روی نخاع، در بیشتر افراد می تواند علائم مختلفی را در پی داشته باشد. در این بخش علائم و نشانه های بالینی این بیماری را بیان می کنیم.

• درد ناحیه کمر یا گردن
• گز گز کردن یا ضعف دست و پا
• مشکل در حفظ تعادل هنگام راه رفتن
• بی حسی و سوزن سوزن شدن بازو
• بی حسی و سوزن سوزن شدن ساق پا
• خواب رفتن پاها پس از اندکی راه رفتن
• گرفتگی پا پس از ایستادن که با نشستن کاهش پیدا می کند

تنگی کانال نخاعی کمر

علل و عوامل ایجاد بیماری

• بالا رفتن سن: افزایش سن یکی از عواملی است که می تواند افراد را مستعد ابتلا به بسیاری از بیماری ها کند. در واقع با بالا رفتن سن و کوچک شدن دیسک های بین مهره ای، اثرات سایشی مهره های کمری افزایش می یابد. این موضوع می تواند منجر به ابتلا به بیماری تنگی کانال نخاعی شود. به طوری که ابتلا به این بیماری در افراد بالای 60 سال بسیار شایع تر است.
• مشاغل پر خطر: مشاغلی همچون حمل بار و یا هر شغل دیگری که بخش نخاع و ستون فقرات را درگیر کند و در طی زمان به آن ها آسیب برساند، می تواند سبب بروز این بیماری شود.
• تروما و آسیب دیدگی: آسیب های گوناگونی که در اثر سوانح و حوادث به ستون فقرات وارد می شوند، می توانند منجر به ابتلا به این بیماری شوند.
• تومورها: اگر سلولهای سرطانی در قسمت ستون فقرات رشد و تکثیر پیدا کرده و تومورها را به وجود آورند، ریسک ابتلا به این بیماری نیز افزایش پیدا خواهد کرد.
• عوامل ژنتیکی و وراثتی: امروزه نقش ژنتیک و بیماری های وراثتی بیش از هر زمان دیگری برای جامعه پزشکی ملموس شده است. در واقع بسیاری از بیماری ها می توانند به صورت وراثتی به نسل های بعدی منتقل شوند. تنگی کانال نخاعی نیز یکی از این بیماری ها است. به طوری که ممکن است نوزاد به طور مادرزادی به این بیماری دچار باشد یا اینکه ژن هایی از والدین به نسل بعد منتقل شوند که زمینه را برای ابتلا به این بیماری در سنین بالاتر فراهم کنند.
• برخی بیماری ها: بیماری هایی همچون آرتریت که مفاصل بین مهره های ستون فقرات را درگیر می کنند، می توانند باعث التهاب این ناحیه ها و بزرگتر شدن آن ها شوند. این موضوع خود سبب تنگ تر شدن کانال نخاعی و بروز مشکلات بعدی خواهد شد. همچنین برخی بیماری های مادرزادی می توانند شرایطی را به وجود آورند که شخص در کنار بیماری اصلی خود، به تنگی کانال نخاعی نیز مبتلا شود.

علائم تنگی کانال نخاعی

تشخیص بیماری

نخستین اقدامی که نیاز است پزشک برای تشخیص این بیماری انجام دهد، توجه به سوابق پزشکی و علائم بالینی بیمار می باشد. با توجه به این علائم، نیاز است که تصویربرداری های لازم انجام شود تا پزشک بتواند ستون فقرات بیمار را به خوبی بررسی نماید. بنابراین نیاز است که تصاویر سی تی اسکن و ام آر آی آماده شوند. اسکن MRI یکی از بهترین روش های تشخیصی این بیماری است. زیرا امکان بررسی تمامی جوانب ستون فقرات از جمله آسیب های استخوان و رباط ها یا وجود تومورها را در اختیار پزشک شما قرار می دهد.

تشخیص تنگی کانال نخاعی

درمان

درمان به موقع بیماری تنگی کانال نخاعی از اهمیت بسیار ویژه ای برخوردار است. زیرا در صورت بی توجهی به درمان و پیشرفت بیماری، امکان فلج شدن فرد نیز وجود دارد. امروزه روش های مختلفی برای درمان این بیماری به وجود آمده اند. این درمان ها با توجه به نوع و شدت بیماری، توسط پزشک برای بیماران تجویز می شوند. در این بخش به مهمترین راه های درمان این بیماری اشاره می کنیم.

درمان تنگی کانال نخاعی با فیزیوتراپی

فیزیوتراپی یکی از بهترین روش های درمان این بیماری است که توسط بسیاری از پزشک ها تجویز می شود. از جمله مزیت های این روش درمانی می توان به بدون عارضه بودن آن در مقایسه با سایر روش ها اشاره کرد. شما می توانید با انجام مداوم تمرینات ورزشی فیزیوتراپیست خود، در مدت زمانی نه چندان طولانی همان نتیجه ای که می خواهید را بگیرید. تنها کافی است به یک فیزیوتراپ معتبر و مجرب مراجعه نمایید و در انجام تمرینات فیزیوتراپی ( فیزیوتراپی در گیلاوند )  تداوم داشته باشید. فیزیوتراپی جزو درمان های غیر تهاجمی برای این بیماری به حساب می آید. از جمله سایر درمان های غیر تهاجمی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

• طب سوزنی
• شنا و یوگا
• استفاده از بریس
• درمان های کایروپراکتیک

فیزیوتراپی تنگی کانال نخاعی

درمان با دارو

پزشک ممکن است برای درمان تنگی کانال نخاعی با دارو، مصرف یک سری داروهای استروئیدی و داروهای ضد التهاب را برای بیمار تجویز کند. همچنین در مواردی که درد خیلی شدید است، ممکن است داروهای بی حسی تزریق شوند. بنابراین داروهایی که برای این بیماری مورد استفاده قرار می گیرند به دو گروه خوراکی و تزریقی دسته بندی می شوند که باید طبق دستور پزشک مصرف شوند.

درمان با جراحی

این بیماری معمولا نیازی به جراحی ندارد. در واقع به دلیل عوارض بسیار زیاد جراحی، این روش درمانی تنها برای بیماران اورژانسی که وضعیت آن ها حاد است مورد استفاده قرار می گیرد. با این حال جراحی در کنار تمامی عوارضی که دارد، می تواند پس از طی شدن دوران نقاهت، سلامتی را به بیماران بازگرداند. روش های مختلفی برای این کار وجود دارد که در این میان می توان به لامینکتومی اشاره کرد. با استفاده از این شیوه که رایج ترین روش جراحی بیماری تنگی کانال نخاعی می باشد، رشد غیر طبیعی استخوان متوقف شده و فضای کافی در اختیار نخاع و ریشه های عصبی قرار می گیرد.

سخن پایانی

تنگی کانال نخاعی یکی از بیماری های شایع درد کمر و گردن در بزرگسالان است. این بیماری در اثر موارد مختلفی به وجود می آید و در صورت درمان نشدن، بیماران را با مشکلات زیادی روبرو می کند. بنابراین تشخیص و درمان آن از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است. از طرفی روش های مورد استفاده برای درمان این بیماری مختلف هستند و پزشکان با توجه به محل و شدت بیماری، روش درمانی مناسب را برای بیماران تجویز می کنند. به عنوان نکته پایانی باید به شما بگوییم که پیشگیری، بهترین درمان است. بهترین روش جلوگیری از ابتلا به چنین بیماری هایی، تغییر سبک زندگی است. شما می توانید با ورزش روزانه و استفاده از مواد غذایی مفید، از مبتلا شدن به بیماری های مختلف در سنین بالاتر جلوگیری نمایید.

مطالب مرتبط :

شاک ویو تراپی خار پاشنه – درمان فلج بلز – گزگز دست و پا – سندروم پیریفورمیس – لیزر درمانی در دماوند – سندروم تونل گویان –سندروم تونل کارپال – شین اسپلینت

نوشته تنگی کانال نخاعی اولین بار در مرکز فیزیوتراپی دیاکو. پدیدار شد.

در عارضه فلج بلز یا فلج صورت، عضلات یک سمت صورت فلج و ضعیف می شوند و معمولاً سفتی یا افتادگی یک طرف صورت و همچنین یک طرف شدن لبخند فرد در این بیماری مشاهده می شود. التهاب و تورم عصب فاشیال به عنوان عصب هفتم جمجمه که کنترل کننده حرکات عضلات صورت است، دلیل بروز این بیماری خواهد بود.

در واقع اختلال فلج بلز یکی از شایع ترین دلایل افتادگی صورت به شمار می رود. یکی از فاکتورهایی که سبب افزایش ریسک ابتلا به فلج بلز می شود، قرار گرفتن مکرر در موقعیت های استرس زا و یا دچار استرس شدن به مدت طولانی خواهد بود. همچنین شیوع این عارضه بیشتر در افراد 45-25 سال دیده می شود و احتمال بروز آن بیشتر در افراد دیابتی و خانم های باردار در مقایسه با سایرین وجود دارد. در این مقاله قصد داریم در رابطه با بیماری فلج بلز، علائم و نشانه های آن و همچنین نحوه درمان این عارضه صحبت کنیم.

بیماری فلج بلز

علائم و نشانه های بیماری فلج بلز

صورت ما از ماهیچه ها و اعصاب زیادی تشکیل شده که هر یک در ایجاد حرکاتی همچون اخم کردن، جویدن، خندیدن، حرف زدن و غیره نقش دارند. با توجه به پیچیدگی نحوه عملکرد عصب صورت، اگر به آن آسیبی وارد شود و یا در عملکرد آن اختلالی پدید آید. از این رو می تواند سبب ایجاد مشکلات زیادی گردد. علائم بیماری فلج بلز ممکن است در هر فردی متفاوت باشد و به صورت ضعف خفیف تا فلج کامل ظاهر شود. اما ضعف ناگهانی یک طرف صورت از شایع ترین نشانه های آن است. معمولاً بروز علائم فلج بلز 2-1 هفته بعد از عفونت چشم یا گوش و سرماخوردگی صورت گرفته و به شکل ناگهانی خواهد بود. احتمال دارد هنگام خوردن، آشامیدن و یا بیدار شدن از خواب متوجه بروز این عارضه شوید. در ادامه به سایر علائم این بیماری اشاره خواهیم کرد.

معرفی علائم بیماری فلج بل

1-در این بیماری احتمال بروز ضعف خفیف تا فلج کامل یک سمت صورت به شکل ناگهانی و در مدت چند ساعت تا چند روز وجود دارد.

2-با توجه به ضعف عضله اوربیکولاریس اکولی بیمار در طرف فلج شده صورت، وی توانایی بستن چشم های خود را ندارد.

3-در همین سمت بالا بردن ابرو نیز دچار اختلال شده و شاهد کاهش چین های پیشانی نیز خواهیم بود. علاوه بر آن، متمایل شدن گوشه دهان به طرف پایین در سمت درگیر نیز، از دیگر نشانه های این بیماری است.

4- به دلیل عدم توانایی در بستن دهان، تراوش آب دهان رخ می دهد.

5- خشکی لب، خشکی دهان و بوی بد آن از دیگر نشانه های فلج بلز است.

6-عمل خوردن و آشامیدن به سختی انجام می گیرد.

7-حساسیت به صدا و وز وز گوش به ویژه اگر التهاب به عضلات گوش نزدیک باشد.

8-احساس سوزش چشم و درد در فک و گوش بروز پیدا می کند.

9-قدرت چشایی بیمار به دلیل خشکی دهان کاهش خواهد یافت.

10-احساس ضعف و گرفتگی در صورت و همچنین سردرد رخ می دهد.

11-در حالت های مختلف چهره از قبیل لبخند زدن، خندیدن، اخم کردن و غیره اختلال ایجاد می شود.

12-در این عارضه با خشکی چشم، احتمال بروز عفونت در آن وجود دارد.

13-تو رفتگی بین لب بالا و بینی نیز با بروز بیماری فلج بلز از بین خواهد رفت.

علائم و نشانه های بیماری فلج بلز

علل بیماری فلج بلز چیست؟

عصب صورت وظیفه کنترل عضلات صورت و نواحی گوش را دارد و از میان شکاف باریک استخوان، از مغز منتهی به صورت خواهد شد. با التهاب عصب هفتم مغزی و یا تحت فشار قرار گرفتن آن، انتقال سیگنال های ارسالی از مغز به طرز صحیحی صورت نگرفته و در نتیجه این بیماری بروز پیدا می کند و در نهایت نیز سبب ضعف خفیف یا فلج شدن صورت می گردد. هنوز دلیل اصلی این عارضه ناشناخته بوده، ولی به اعتقاد خیلی از محققان، به احتمال زیاد شروع این بیماری از یک عفونت ویروسی می باشد. باکتری ها و ویروس هایی که مرتبط با بروز فلج بلز هستند، عبارتند از:

• ایدز به عنوان یک عامل اصلی آسیب به سیستم ایمنی بدن
• ویروس هریس زوستر عامل ایجاد زونا و آبله مرغان
• هریس سیمپلکس دلیل بروز هرپس تناسلی و تبخال
• سارکویدوسیس عامل بروز التهاب اندام ها
• بیماری عفونی میکروبی لایم ایجاد شده توسط کنه های آلوده
• عامل ایجاد بیماری عفونی مونونوکلئوزیس که ویروس اپستین-بار است.
• سرخک یا سرخچه آلمانی
• آنفلونزا
• ویروس کوکساکی عامل بیماری دست و پا و دهان
• ویروس اوریون
• عفونت های سیتومگالوویروس
• آدنو ویروس عامل بیماری های تنفسی

از دیگر فاکتورهایی که سبب بیماری فلج بلز می شوند، می توان به ام اس، سموم، جراحت، فشار خون بالا، میاستنی گراویس، سندرم گیلن باره و دیابت اشاره نمود.

آشنایی با نحوه تشخیص بیماری فلج بلز

در ابتدا پزشک جهت سنجش ضعف عضلات صورت به معاینه فیزیکی شما می پردازد. بدین منظور از شما انجام حرکاتی از قبیل بالا بردن ابرو، اخم کردن، بستن چشم ها، نشان دادن دندان ها و در کل حرکت دادن عضلات صورت را می خواهد. برخی از این آزمایشات عبارتند از:

EMG یا الکترومیوگرافی: در این آزمایش، فعالیت های الکتریکی عضله تست می شود. بدین صورت که با قرارگیری الکترودهایی روی عضلات، اندازه گیری فعالیت های الکتریکی آنها در پاسخ به تحریک های الکتریکی صورت می گیرد. همچنین در این تست، اقدام به سنجش ماهیت، تحریک پذیری و سرعت هدایت سیگنال های عصبی در طول یک عصب خواهد شد. دلیل پیشنهاد پزشک به انجام این آزمایش، ارزیابی شدت و میزان صدمات وارد شده به عصب می باشد.

آشنایی با نحوه تشخیص بیماری فلج بلز

CT یا سی تی اسکن و MRI تصویربرداری تشدید مغناطیسی:

 عصب کنترل کننده عضلات صورت توسط مجرایی به طرف صورت هدایت می گردد. در صورت تنگ شدن مجرای عصب عضلات به دلیل وجود تومور یا شکستگی استخوان گونه، عصب صورت تحت فشار قرار خواهد گرفت. در نتیجه، احتمال آسیب دیدگی غلاف محافظ عصب به دلیل وارد شدن فشار بیش از اندازه به آن وجود دارد. در چنین شرایطی امکان بروز علایمی همچون فلج بلز دور از ذهن نیست. در نتیجه، پزشک توصیه به انجام آزمایش MRI یا CT(توموگرافی کامپیوتری) به منظور رد کردن احتمال وجود تومور یا شکستگی استخوان گونه خواهد کرد.

انجام آزمایش خون: این مرحله به عنوان روشی جهت تشخیص بیماری فلج بلز نبوده و تنها به منظور رد کردن احتمال وجود عفونت در بدن و یا ابتلا به بیماری لایم توسط پزشک تجویز خواهد شد.

 روش های درمان بیماری فلج بلز

راهکارهای متعددی جهت درمان عارضه فلج بلز بر اساس شدت عوارض آن و همچنین وضعیت بیمار وجود دارد که در ادامه به شرح آنها خواهیم پرداخت.

1-فیزیوتراپی: یکی از بهترین و کارآمدترین تکنیک های درمان فلج بلز، فیزیوتراپی است. در این روش فیزیوتراپیست به بررسی دقیق شرح حال بیمار پرداخته و اقدام به تنظیم برنامه درمانی ویژه ای برای وی بسته به شدت علائم خواهد کرد. برخی روش های فیزیوتراپی (فیزیوتراپی در گیلاوند)  برای فلج بلز به شرح زیر است :

استفاده از جریان فارادیک برای تحریک عضلات صورت

استفاده از لامپ آی آر برای پر خونی در ناحیه صورت

به کارگیری اولترا سوند برای ایجاد تغییرات بیولوژیک در اطراف عصب فاشیال

لیزر تراپی (لیزرتراپی در دماوند ) برای کاهش التهاب عصب فاشیال

درای نیدلینگ (سوزن خشک)

تیپینگ برای جلوگیری از کوتاهی عضلات صورت

تمرین درمانی برای عضلات صورت ( تمرینات PNF )

روش درمانی نوین بیوفیدبک

لیزر تراپی برای فلج بلز

2-روش دارویی: از درمان های دارویی عارضه فلج بلز می توان به موارد زیر اشاره کرد.

• داروهای کورتون که سبب کاهش التهاب خواهند شد.
• داروهای مسکن همچون استامینوفن و ایبوپروفن که کمک شایانی به تسکین درد خفیف خواهند کرد.
• مصرف داروی ضد باکتری یا ضد ویروس، اگر که دلیل بروز فلج بلز، باکتری یا ویروس باشد. هر چند داروهای ضد ویروسی از قبیل آسیکلوویر یا زویراکس و والترکس یا والاسیکلوویر به تنهایی تأثیری در درمان این بیماری ندارند، اما مصرف آنها به همراه داروهای کورتیکواستروئیدها مؤثر خواهد بود.
• قطره چشم
• داروی پردنیزولون به عنوان یک قرص کاهش دهنده التهاب، کمک شایانی به بهبود سریع عصب صدمه دیده صورت خواهد کرد. این دارو مانع از ترشح مواد شیمیایی به وجود آورنده التهاب مانند لوکوترین و پروستاگلاندین در بدن می شود. همچنین بر اساس تحقیقات، مصرف این قرص بعد از 72 ساعت از آغاز علائم بیماری فلج بلز، تأثیر بسزایی در کاهش میزان و شدت علائم آن دارد.
• یکی از داروهای رایج جهت درمان بیماری فلج بلز، داروهای کورتیکواستروئیدی بوده که سبب کاهش میزان تورم و التهاب صورت با خواص ضدالتهابی قوی خود خواهد شد.

3-روش های درمان خانگی: از درمان های خانگی بیماری فلج بلز می توان از موارد زیر نام برد:

• برای چشم های خشک بهتر است از پد چشمی یا چشم بند مخصوص استفاده گردد.
• به منظور تسکین درد، یک حوله گرم و مرطوب روی صورت گذاشته شود.
• ماساژ صورت

ماساژ صورت

4-استفاده از طب مکمل یا جایگزین: همچنین در درمان بیماری فلج بلز می توان به سراغ روش های زیر رفت:

• تکنیک های یوگا یا مدیتیشن
• طب سوزنی
• مصرف ویتامین های روی، B12، B6 و در کل ویتامین درمانی

5-جراحی پلاستیک: به منظور رفع مشکلات ناشی از فلج بلز، در برخی موارد نادر به جراحی پلاستیک نیاز است. از انواع جراحی پلاستیک در این زمینه می توان به لیفت پلک، پیوند عصب، لیفت ابرو و کاشت صورت اشاره نمود. البته ممکن است نیاز به تکرار بعضی جراحی ها مانند لیفت ابرو هر چند سال یکبار باشد.

سخن پایانی

در این مقاله به ارائه مطالبی در مورد بیماری فلج بلز و علائم و نشانه های آن و همچنین نحوه درمان آن پرداختیم. به منظور تشخیص و درمان این بیماری حتماً به سراغ بهترین پزشک متخصص مغز و اعصاب بروید. چرا که یک پزشک حرفه ای و مجرب می تواند کمک مؤثر و بزرگی به شما در درمان این بیماری نماید. یادتان باشد که احتمال بروز عواقب جبران ناپذیری با درمان های خودسرانه این بیماری وجود دارد. بنابراین در صورت مشاهده علائم این عارضه در سریعترین زمان ممکن به پزشک مراجعه کرده تا وی به بررسی دقیق وضعیت شما بپردازد.

متخصصین ما در فیزیوتراپی دیاکو (فیزیوتراپی در دماوند ) آماده ارائه پیشرفته ترین خدمات فیزیوتراپی در زمینه بیماری فلج بلز میباشند .

مطالب مرتبط :

شین اسپلینت – درمان خار پاشنه با شاک ویو  – درمان سندروم پیریفورمیس– سندروم تونل گویان – گزگز دست و پا – مرکز فیزیوتراپی دماوند – مرکز فیزیوتراپی گیلاوند

نوشته فلج بلز اولین بار در مرکز فیزیوتراپی دیاکو. پدیدار شد.

سندروم تونل گویان یک گیر افتادگی عصبی رایج است که عصب اولنار را هنگام عبور از تونلی در مچ دست به نام کانال گویان تحت تاثیر قرار میدهد. عصب اولنار از کنار گردن شروع میشود ، از پشت آرنج عبور میکند و در انگشت کوچک و حلقه خاتمه می یابد.

در مچ دست عصب اولنار از داخل کانالی به نام گویان عبور میکند. این کانال توسط دو استخوان پیزیفرم و همیت و رباطی که آنها را به هم وصل میکند تشکیل میشود. عصب اولنار پس از عبور از این کانال منشعب میشود تا حس کل انگشت کوچک و حس نیمی از انگشت حلقه را تامین کند. شاخه های کوچک این عصب برخی از ماهیچه های کوچک دست را نیز عصب دهی میکنند.

سندروم – تونل – گویان

شیوع سندروم تونل گویان کمتر از سندروم تونل کارپال است اما ممکن است برخی اوقات هر دو همزمان در بیماری بروز کند.

گیر افتادگی عصب اولنار در پشت اپیکوندیل داخلی استخوان بازو ممکن است دقیقا علائم سندروم تونل گویان را تقلید کند به همین خاطر قبل از هر گونه درمان لازم است ابتدا تشخیص قطعی داده شود که گیر افتادگی این عصب در کجا اتفاق افتاده است.

علل سندروم تونل گویان

این عارضه میتواند ناشی از موارد زیر باشد:

• ضربات حاد و مکرر
• استفاده بیش از حد از مچ دست
• فشار مداوم بر کف دست (مانند دوچرخه سواری)
• آرتریت استخوان های مچ دست
• غیر عادی بودن شکل ظاهری عضلات مچ دست
• تومورها
• کیست های گانگلیونی مچ دست ( که بعد از آسیب های ضربه ای شایع ترین علت بروز این عارضه هستند)
• لخته شدن خون در شریان اولنار
• در برخی موارد علائم ممکن است ناشی از شکسنگی استخوانی به نام همیت در مچ دست باشد ک سبب ایجاد فشار در عصب اولنار میشود .
• 

تشخیص

در بیشتر موارد پزشک متخصص میتواند سندروم تونل گویان را از روی علائم بیمار تشخیص دهد اما گاهی برای تشخیص قطی به بررسی های بیشتری نیاز است که میتواند شامل موارد زیر باشد :

• ام آر آی
• سی تی اسکن
• نوار عصب و عضله

علائم

علائم با احساس سوزن سوزن شدن در انگشت کوچک و نیمی از انگشت حلقه شروع میشود که به مرور زمان تبدیل به دردی سوزشی و کلافه کننده در مچ دست و انگشت کوچ و حلقه میشود. همچنین در بیشتر موارد علامت تاینل در بیماران مثبت میشود .

همچنین در مراحل پیشرفته این بیماری ممکن است عضلاتی که از عصب اولنار در دست تغذیه میشوند دچار آتروفی شوند.

درمان سندروم تونل گویان

استراحت: یکی از راه های اصلی درمان این عارضه استراحت و پرهیز از فعالیت هایی است که سبب وارد آمدن فشار به عصب اولنار در ناحیه مچ دست میشود . در برخی موارد بیمار باید از یک مچ بند استفاده کن تا علائم کم شود .

• استفاده از دارو های ضد التهابی
• فیزیوتراپی
• جراحی در مراحل پیشرفته

درمان فیزیوتراپی سندروم تونل گویان :

• استفاده از لیزر پرتوان جهت کاهش درد و التهاب و ترمیم عصب اولنار.
• استفاده از اولتراسوند جهت ایجاد گرمای عمقی و تغییرات بیولوژیکی
• استفاده از آی آر جهت پر خونی در ناحیه
• استفاده از تکنیک های آزاد سازی عصب و عضله
• استفاده از مگنت
• تمرین درمانی

مطالب مرتبط :

درمان شین اسپلینت –درمان خار پاشنه –فیزیوتراپی در دماوند –فیزیوتراپی در گیلاوند –گزگز دست و پا – سندروم پیریفورمیس –فیزیوتراپی در آبسرد

نوشته سندروم تونل گویان اولین بار در مرکز فیزیوتراپی دیاکو. پدیدار شد.

این بیماری سبب بروز درد ، بی حسی ، ضعف و سوزن سوزن شدن مچ دست ، کف و انگشتان دست می شود.

در صورتی که عصب میانی که از کانالی در مچ دست به نام تونل کارپال عبور می کند تحت فشار قرار بگیرد این عارضه رخ می دهد.

قرار گرفتن مچ دست در یک وضعیت تحت فشار یا حرکات تکراری مچ دست مهم ترین عاملی است که خطر بروز این بیماری را افزایش می دهد ، به همین دلیل افرادی که به دلیل شرایط شغلی مچ دست آن ها بطور مکرر خم و راست می شود و فشار زیادی بر اعصاب وارد می شود بیش از دیگران در معرض خطر این بیماری قرار دارند.

در اوایل بروز این بیماری ها ، تکان دادن دست ها ممکن است به فرد کمک کند تا احساس بهتری داشته باشید. اما پس از مدتی ممکن است بی حسی برطرف نشود.

بی توجهی به درمان مناسب و به موقع این بیماری می تواند سبب آسیب دائمی عصی مچ دست و بروز اختلالات حرکتی و حسی در بیمار شود.

علائم سندرم تونل کارپال

• احساس درد در مچ دست که با حرکات دست تشدید می شود.
• سوزن سوزن شدن مچ ، کف دست و انگشتان دست
• احساس ضعف و بی حسی در مچ دست
• ناتوانی در نگه داشتن اجسام با دست به دلیل کاهش قدرت مچ دست
• انتشار درد به بازوها و شانه ها
• ضعف و آتروفی عضلات دست
• کاهش احساس در مچ دست و انگشتان دست

دلایل و عوامل خطر

حرکات تکراری مانند تایپ کردن یا هرگونه حرکت مچ دست که فرد بطور مکرر انجام می دهد یکی از مهم ترین عوامل خطر بروز سندرم تونل کاپال است.

شرایطی مانند بارداری ، کم کاری تیروئید ، چاقی ، آرتریت روماتوئید و دیابت نیز خطر بروز این بیماری را افزایش می دهند.

ریسک بروز این بیماری در بین خانم های خانه دار نیز بیش از سایر افراد است.

آسیب دیدگی مچ دست در گذشته مانند شکستگی یا دررفتگی نیز خطر بروز آن را افزایش می دهند.

روش های درمان

پزشک برای تشخیص این بیماری علاوه بر معاینه فیزیکی و بررسی علائم بالینی بیمار از روش های تصویربرداری تشخیصی همچون اشعه ایکس و ام آر آی بهره می برد.

تغییر سبک زندگی، اگر حرکت مکرر باعث علائم شما می شود ، بیشتر استراحت کنید یا فعالیتی را که باعث درد شما می شود را کاهش دهید.

ممکن است پزشک برای بی حرکت کردن مچ دست و کاهش فشار وارده بر مچ دست استفاده از آتل یا مچ بند طبی را توصیه کند.

استفاده از داروهای ضددرد و ضدالتهاب مانند ایبوپروفن و ناپروکسن و در صورت درد و التهاب شدید تزریق داروهای کورتونی برای تسکین درد و سایر علائم بیمار توصیه می شوند.

فیزیوتراپی یکی از موثرترین روش ها در تسکین علائم سندرم تونل کارپال است.

فیزیوتراپیست با ارائه تمرینات کششی و تقویتی می تواند به تسکین علائم و بهبود عملکرد مچ دست کمک می کند.

در صورتی که روش های غیرجراحی نتوانند کمکی به بهبود شرایط بیمار بکنند یک جراحی کوچک برای برداشتن فشار از روی عصب میانی انجام می گیرد.

کلمات مرتبط :

فیزیوتراپی مچ دست – فیزیوتراپی در پردیس – فیزیوتراپی در شهرستان دماوند – فیزیوتراپی در گیلاوند – فیزیوتراپی خوب در شهرستان دماوند

نوشته سندرم تونل کارپال اولین بار در مرکز فیزیوتراپی دیاکو. پدیدار شد.